اين روزها هر سايت يا مجله ورزشي و غير ورزشي را ورق بزنيد يا حتي دراكثر محافل شبانه سخن از بركناري علي دايي و اما و اگرهاي مختلف راجع به وضعيت تيم ملي است. من اساساً آدم ورزشی نیستم اما حوادث فوتبالی این روز‌ها واقعاً فكر مرا مشغول كرده است. در سال‌های اخیر که از همه چیز به خصوص از جوانان خیلی استفاده ابزاری شده است، فوتبال به دلیل اهمیت آن دچار بازي هاي سیاسی فراوانی شده است. مدیریت ورزش در این سال‌ها بیشتر از همیشه نگاه ابزاری به ورزش و فوتبال داشته است و تلاش کرده است آن را در خدمت حمایت از دولت قرار دهد.  ظاهرا مسئولان فعلی بر این باورند که فوتبال دین است و آن را عین سیاست تلقی می کنند. همچنان که رئیس جمهور نیز خیلی وقت برای نشان دادن خود در عرصه ی ورزش وقت گذاشته است(كه البته نفس اين عمل از نظر نگارنده بسيار خوب و بجاست). حضور در تمرین‌های فوتبال، سفر به کشور‌های دیگر برای برنامه‌های ورزشی و شرکت در مسابقاتی که احتمال پیروزی در آن داده می‌شده (که البته معمولا به شکست منجر شد!) نمونه‌هایی از سایه سنگین سیاست بر ورزش است.تا وقتی ورزش که سرمایه‌ی ملی است و موفقیت آن در دور ماندن از سیاست است چنین بازيچه تبلیغات سیاسی شود، مشکل ورزش پابرجاست. خیلی‌ها با انتخاب علی دایی که روزی افتخار تمام عیار ایران بودبه عنوان سرمربی تیم ملی مخالف بودند. شاید به این دلیل که، سرمایه یک ملت نباید در جایگاهی قرار گيرد كه آبستن حوادث بسياري است. اما شکستن همه کاسه کوزه‌ها بر سر فردی که افتخار ملی بود ومی توانست با پیروزی تیم ملی بر عربستان سعودی کلی محبوبتر شود درست نیست. باور کنیم مشکل فوتبال علی دایی نیست. مشکل، سیاسي كردن ورزش است که چنین بحران‌هایی را بر ورزش کشور و بخصوص بر فوتبال تحمیل کرده است. این کمال بی انصافي است که علی دایی به تنهایی قربانی این شکست شود و از اخلاق جوانمردی ایرانی به دور است. قصه تعیین و سپس ماجرای تغییر سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، باز هم همان حکایت همیشگی کارهای کارشناسی نشده و عجولانه و سریال برخوردهای سیاسی و بدون درایتی است که متاسفانه سالها خصوصا در عرصه ورزش همه به آن خو گرفته ایم. واقعیت این است که فوتبال ماهم مثل بقیه چیزهای ماست!قصد من حمايت از علي دايي نيست اگر چه بايد پذيرفت كه علي دايي اولين بازيكن ايراني بود كه توانست به تيمهاي بزرگ اروپايي راه پيدا كند و الحق افتخارات زيادي براي ايران آفريد.

 ورزش باید بر اساس قواعد مستقل ورزشی اداره شود و دولت تنها حامی این قواعد باشد و تا وقتی چنین نشود این بحران ها هست. اميدوارم نگاه سياسي به مقوله ورزش بخصوص فوتبال پايان يافته و ورزش را وسيله اي براي ارتباط با جهانيان بدانيم.